Op 20 augustus 2014 was Gaya, een 4,5 jaar oude flatcoat retriever, aan het wandelen op het Balloërveld.
Flatcoats zijn gek op eten, dus een bramenstruik met rijpe bramen werd vrolijk kaal gegeten, totdat de hond achteruit sprong en de eigenaar nog net een slangenkop zag verdwijnen.
Foto: Benny Trapp, via Wikipedia
Vrij snel daarna begon de hond over te geven, en werd de neus dik, dus de eigenaar is direct naar de praktijk gekomen.
Aan de hand van de beschrijving van de eigenaar konden we de slang determineren als een adder.
Omdat wij nog nooit eerder een patiënt met een addderbeet in de praktijk gehad hebben, namen we direct contact op met het Vergiftigingen Informatie Centrum, waar wij zeer goed geholpen zijn.
Allereerst werd een infuuslijn aangelegd om vocht toe te kunnen dienen, en werd voortdurend de temperatuur, ademhaling en hartslag bewaakt.

Gezien de ernst van de verschijnselen werd besloten om immuunserum tegen addergif te laten komen: het Vergiftiging Informatie Centrum maakte de aanvraag in orde, waarna het Nederlands Vaccin Instituut het serum per bode, gekoeld, uit Bilthoven naar Eelde liet brengen.

Er is meerdere keren bloed afgenomen om de vitale functies van Gaya te bewaken.
Hoewel ook aan het gebruik van serum behoorlijke risico’s kleven (in het zogenaamde ‘Nederlandse Adder Beetprotocol’ is er bijna net zoveel tekst over de gevolgen van een adderbeet als over de bijwerkingen van het serum) , is ’s middags toch besloten om het toe te gaan dienen, omdat ze wat ademhalingsproblemen kreeg.

Gelukkig traden er geen bijwerkingen op van het serum, de temperatuur daalde naar normale waarden, de ademhaling en hartslag normaliseerden, de kop werd dunner, en ze kreeg weer honger!

In de loop van de 21e knapte ze verder op, al bleef de keel wel nog wat gezwollen, en hebben we besloten haar van het infuus te halen, waarna ze weer naar huis mocht.